De Zielevonk

Soms vragen mensen ons waar de naam Zielevonk vandaan komt. Nou, de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat we de naam niet zelf hebben verzonnen, maar tot ons mocht komen. (zoals alles wellicht tot ons komt, nietwaar?)

Tijdens een college een aantal jaren geleden hoorden we het verhaal over Martin Buber, een Joodse Chassied, die eind 19e eeuw in Wenen leefde. Hij hoopte het goddelijke door middel van verhalen weer dichtbij de mensen te brengen. Maar Wenen seculariseerde sterk in die jaren. Geld en materie waren belangrijkere agendapunten. Dit natuurlijk tot verdriet van Buber.

Eenmaal per jaar trok Buber naar Polen, naar het arme platteland. Daar werd dan een kampvuur aangestoken en daar nam men nog tijd om zijn verhalen te horen. En vervolgens deelden de mensen met elkaar wat deze verhalen voor hen betekenden. Prachtige avonden waren dat. Jaar in jaar uit ging dit zo door.

Het verwonderde Buber dat er in Wenen meer dan genoeg voedsel was, maar mensen er toch altijd chagrijnig leken en kwaaltjes hadden. Terwijl in Polen het leven hard en arm was, maar mensen vitaliteit en levenslust uitstraalden. Hoe kwam dit toch? Na jaren deze ervaring te hebben ondergaan daagde hem plotseling zijn eigen waarheid. In Polen hadden de mensen nog contact met zichzelf, elkaar en de natuur. Hierdoor werd de 'SeelenFunkel' (Zielevonk) brandend gehouden en aan elkaar doorgegeven. Een prachtig inzicht. In het echte contact voel je dat je leeft. Met alles wat daarbij hoort.

Toen we dit verhaal hoorden voelen we: ja! hier willen we voor leven. Op een bescheiden manier een bijdrage leveren aan het aanwakkeren van de Zielevonk in onszelf en doorgeven aan anderen.

Ruud