Het Wil Zielevonken

Recent vroeg Ruud van Rijsingen me – leuk genoeg - om de zomercolumn te schrijven voor de website van Zielevonk, de website die u nu bezoekt.

In de vooraankondiging van de column meldde hij op deze website iets over het feit dat ik “Het Wil” heb geschreven. Mijn spontane innerlijke reactie daarop was: ‘wat leuk dat je dat meldt, Ruud, maar ik weet nog niet of ik daar over ga schrijven’. Er zijn namelijk altijd zoveel onderwerpen waarmee ik op de een of andere manier bezig ben. Bovendien kwam het me wat al te platvloers voor om te gaan schrijven over mijn op handen zijnde publicatie. Dat zou voor mij teveel als een reclame-activiteit aandoen.

Inmiddels is het overduidelijk zomer geworden en is ook overduidelijk geworden dat ik erover moet schijven. Inhoud en ontstaansgeschiedenis van wat Het Wil is laten me eenvoudigweg geen keus. En nu vraagt u zich waarschijnlijk af waar ik het toch in hemelsnaam over heb met dat “Het Wil”? Dat is makkelijk te zeggen: Het Wil is wat ik de laatste tijd ben gaan noemen ‘een ogenschijnlijk klein boekje’ dat in september zal verschijnen en dat op het moment waarop ik u dit schrijf nog in het opwindende stadium verkeert van geïllustreerd en opgemaakt worden.

De reden waarom ik me inmiddels verplicht voel te schrijven over Het Wil heeft alles te maken met de ontstaansgeschiedenis van het werkje. En die heeft weer alles te maken met u, geachte lezer.

Want het gaat hier om een boekje dat niet bedoeld was boekje te zijn. Althans als ik er iets over mag zeggen. Het was slechts bedoeld als een inleiding in een brochure. De brochure zou gaan over een nieuwe vorm van begeleiding/coaching die ik met een aantal collega’s heb ontwikkeld met als focus: het aan het licht helpen komen van het feit dat u over uniek gedachtegoed blijkt te beschikken. Als u althans kijkt naar de ervaringen waar uw grootste plezier vrij kwam. Het verdere doel van de begeleiding is uw gedachtegoed te helpen in de wereld te komen en daar aan het werk te gaan. Een boodschap die alleszins een brochure verdient, dacht ik.

Maar zover mocht het niet komen.

Het was al een hele toer geweest om tot die inleiding van de brochure te komen. Maanden van beginnen, wegleggen en weer opnieuw beginnen waren er al overheen gegaan. Al mijn teksten werden op de een of andere manier veel te zwaar voor wat ik wilde zeggen. Uiteindelijk gebeurde er iets opmerkelijks tijdens een te kort lang weekend in Praag, in de lente van vorig jaar. Ik gaf mij over aan een mij ter plekke overvallend verlangen siësta te houden in het parkje waarin ik mij op dat moment nogal bevond.

Nu is de siësta een fenomeen dat al jaren kan rekenen op loftrompetteringen van mijn kant, maar na deze ervaring kan het nooit meer stuk tussen de siësta en mij. Want wat gebeurde er na de inderdaad ongeveer 12, 7 minuut die de gouden siësta in mij nodig pleegt te hebben? Ik werd wakker en zag ineens helemaal voor me wat ik te schrijven had, inclusief titel en hoofdstukken. Verkwikt als ik op dat moment was pakte ik meteen mijn altijd parate notitieboekje en schetste in kleur en trefwoord wat ik voor me had gezien.

Het was zo’n moment waarop duidelijk wordt wat een wezenlijk werk er wordt verricht in iets dat zich een tijd lang voornamelijk laat ervaren als worstelen. In dit geval worstelen met een tekst die zich maar niet laat schrijven.

In de maanden die volgden op dit slaapje met midden-Tjechische allure heb ik mijn geschetste inzicht uitgewerkt in tekst. De folder, zoals ik er ook wel over sprak, bereikte de voltooiing in de zomer. Ik was zelf best tevreden over de tekst, hoewel ik ook twijfelde of het niet te massief was geworden in de poging die ik had gedaan om vooral niet te uitvoerig te zijn over de grondslagen van de begeleiding. Voor de zekerheid liet ik de tekst lezen aan de direct betrokken collega’s en aan enkele anderen.

De reacties van vooral de ‘enkele anderen’ waren tot mijn verrassing ronduit verontrustend. En dan vooral in de zin van: mijn hele idee van voltooiing van de brochure ging aan tamelijke flarden. Want wat zei men mij? “Je bent gek dat je dit als brochure de wereld in wil brengen! Dit moet als zelfstandig bericht de wereld in, als publicatie in de een of andere vorm. Maar zeker niet al brochure of folder, daar is het te veel gedachtegoed voor.” Eén van de ‘enkele anderen’ onttoverde zich tot mijn uitgever en nu is het ineens bijna september 2009 en staat Het Wil op het punt te verschijnen.

En hier wil ik de beloofde verbinding leggen met u, geachte lezer.

Want de ontstaansgeschiedenis van dit ogenschijnlijk kleine boekje gaat bepaald niet alleen over mij. Het gaat ook over u.

‘Enkele anderen’ moesten en moeten mij er op attenderen dat ik veel meer aan het zeggen ben dan ik mij bewust ben. Inmiddels weet ik dat dit niet alleen voor mij geldt. Net als met mij, is ‘het’ al veel verder met u dan u weet. Met ‘het’ bedoel ik: dat waar u mee bezig bent, achter uw schermen. Met uw belangrijkere werk, wat misschien ook wel uw grotere of wezenlijke werk genoemd mag worden. Ook al hebt u er voor uw gevoel de taal nog niet voor, toch blijven al die dingen die u al als kind als belangrijk voorkwamen in u aan het werk. En aan het werk in wat u met uw leven doet. Zelfs als u er geen weet van hebt. ‘Het’ blijft op zoek naar werkzame verbindingen in wat je de ‘officiële wereld’ zou kunnen noemen, de wereld die doorgaans wordt aangeduid met de term ‘realiteit’.

Nu ‘enkele anderen’ mij wakker hebben geschud kan ik alleen maar wensen dat het u ook gebeurt. Misschien wel door het lezen van dit stukje op deze website. Want deze wereld wacht op het plezier dat uw originele gedachtegoed voort kan brengen. Ruud noemt het zielevonken. Ik wens u alle durf die u nodig hebt om uit te vinden wat uw zielevonken verder te zeggen hebben aan de wereld.

Want: het wil zomer. In volle bloei komen. Vrucht dragen.

Frans Sandbergen

Voor reacties mail naar:
frans.sandbergen@kernkonsult.nl